Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011


INSIDE JOB [Greek subs] from ΕΛΛΗΝ ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΟS on Vimeo.

Διαβάστε περισσότερα...

Κώνειο η ευρω-λιτότητα, του Γιώργου Δελαστίκ

Νύχτα έφυγε, τελικά, από την εξουσία στη Λισαβόνα η κυβέρνηση του Ζοζέ Σόκρατες. Τη νύχτα της Τετάρτης, συγκεκριμένα. «Πολιτικό κώνειο» για τον Πορτογάλο σοσιαλιστή πρωθυπουργό αποδείχθηκε η ανελέητη λιτότητα που επιβάλλει η Γερμανία μέσω της ΕΕ σε όλες τις χώρες. Τέταρτο (!) πακέτο λιτότητας μέσα σε έναν χρόνο αποπειράθηκε να περάσει από το Κοινοβούλιο ο Σόκρατες. Αγανάκτησαν πια ακόμη και οι σκληροί δεξιοί υποστηρικτές του στην αντιπολίτευση, οι κατ' όνομα σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι τον είχαν βοηθήσει με την ψήφο τους να περάσει τα τρία προηγούμενα πακέτα. Ετσι, αντί για ψήφο του έδωσαν αυτήν τη φορά να πιει το κώνειο της παραίτησης, καθώς ο Σόκρατες νόμιζε αφελώς ότι θα τους... εκβίαζε με την απειλή ότι θα πήγαινε σε εκλογές, αν δεν ψήφιζαν τα μέτρα του!

Ούτε ένας από τους 133 βουλευτές των τεσσάρων κομμάτων της αντιπολίτευσης, δύο δεξιών και δύο αριστερών, δεν βρέθηκε αυτήν τη φορά στο πλευρό των σοσιαλιστών. Ολοι οι Πορτογάλοι έχουν απηυδήσει πλέον με τις αλλεπάλληλες περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων που τους κουβαλούσε ο Σόκρατες ύστερα από κάθε σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες.

Οι σοσιαλιστές θα συντριβούν από τη Δεξιά στις εκλογές που θα γίνουν στα τέλη Μαΐου ή στις αρχές Ιουνίου. Ενάμιση χρόνο έκλεισαν όλο κι όλο στην εξουσία και ήδη την εγκατέλειψαν ηττημένοι και μισητοί. Περίπου... 20 (!) μονάδες προηγούνται στις δημοσκοπήσεις οι δεξιοί, εξαιτίας της κυνικά αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης Σόκρατες. Και 5 μονάδες διαφορά να πάρουν στις κάλπες, η ουσία είναι ότι οι σοσιαλιστές θα αργήσουν πολύ να ξαναδούν εξουσία στην Πορτογαλία. Εβγαλαν μόνοι τους τα μάτια τους.

Μόνο υπό Δεξιό πρωθυπουργό, συμμετέχοντας ως «τσόντα» σε κυβέρνηση συνασπισμού, μπορούν πλέον να ελπίζουν σε συμμετοχή στη νομή της εξουσίας οι υπουργοί του Σόκρατες. Οι ίδιοι δεν θα είχαν πιθανότατα κανέναν δισταγμό να το κάνουν αυτό, αλλά η λαϊκή κατακραυγή θα διέλυε το κόμμα τους. Το τραγικό για τους σοσιαλιστές είναι πως οι σχέσεις τους με τα δύο αριστερά κόμματα (που στην απερχόμενη Βουλή είχαν 31 από τις 230 έδρες και οι σοσιαλιστές 97) είναι πια ανειρήνευτα εχθρικές λόγω της πολιτικής που ακολούθησε ο Σόκρατες, οπότε ούτε κατά διάνοια η Αριστερά δεν θα στήριζε ποτέ κυβέρνηση σοσιαλιστών σ' αυτήν τη φάση.

Ο μύθος του υψηλού χρέους που προβάλλεται επίμονα στην Ελλάδα ως δήθεν αιτία της συνεχούς και κατά κύματα λεηλασίας των εισοδημάτων των εργαζομένων, των μικρομεσαίων και των συνταξιούχων, με πρόσχημα την «αποτροπή της χρεοκοπίας», καταρρίπτεται πλήρως στην περίπτωση της Πορτογαλίας. Ελιωσε ο Σόκρατες τους Πορτογάλους στη λιτότητα κατ' απαίτηση της ΕΕ, παρόλο που η Κομισιόν εκτιμά ότι το δημόσιο χρέος της χώρας αυτής θα ανέλθει στο 88% του ΑΕΠ της και ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους των 17 χωρών της ευρωζώνης σε... 87%!

Ούτε το έλλειμμα έχει πρόβλημα σοβαρό στην Πορτογαλία. Τα τελικά στοιχεία θα βγουν τον Απρίλη, αλλά υποτίθεται ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της έπεσε στο 7% το 2010 και θα πέσει στο 4,6% στο τέλος του 2011. Γιατί πρέπει με τέτοια μακροοικονομικά μεγέθη να παγώσουν οι συντάξεις των Πορτογάλων για τρία χρόνια, να αυξηθεί η φορολογία των μισθών, να περικοπούν επιδόματα;

Μνημόνιο με το ζόρι θέλουν να επιβάλουν οι Γερμανοί στην Πορτογαλία. Μόνο έτσι θα είναι σίγουροι ότι θα οδηγείται μεθοδικά και σταθερά και η χώρα αυτή, όπως και η Ελλάδα και η Ιρλανδία, σε διαρκώς χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο, σε μικρότερους μισθούς και συντάξεις, σε χαμηλότερες τιμές γης και εργατικού δυναμικού για να καταστούν υπανάπτυκτες, φτωχές επαρχίες του Ράιχ. Την ίδια μοίρα επιφυλάσσουν και στους Ισπανούς και Ιταλούς, ενώ πολύ πιο κάτω θα παραμείνουν οι «παρίες» της Ανατολικής Ευρώπης.

Πραξικοπηματική επιβολή καθεστώτος μνημονίου από τον Σόκρατες στη διάρκεια του διμήνου που θα παραμείνει έως τις εκλογές υπηρεσιακός πρωθυπουργός, ώστε όλα να είναι τετελεσμένα για τη νέα κυβέρνηση, εξετάζουν στην ΕΕ. Δεν νομίζουμε ότι θα τολμήσουν. Ίδωμεν.

Δημοσιεύθηκε στο Έθνος, στις 25/03/2011.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Λιβύη: έγκλημα και εξαπάτηση

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Τη στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές, η υπερεθνική ελίτ μπορεί να έχει ήδη αρχίσει μια καινούργια εγκληματική εκστρατεία που θα καταστρέψει ακόμη ένα λαό, μετά τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ (πάντα βέβαια με την αιτιολογία της «σωτηρίας» από έναν τύραννο): το λαό της Λιβύης.
Η εκστρατεία ξεκίνησε αριστοτεχνικά από τα μίντια της υπερεθνικής ελίτ και τα παρακλάδια τους σε προτεκτοράτα όπως η Ελλάδα (η ΝΕΤ δίνει την εικόνα καναλιού του... Τελ Αβίβ στην απόλυτη διαστρέβλωση των γεγονότων). Εδώ και μερικές εβδομάδες, ο κόσμος -υποτίθεται- παρακολουθεί νέες πράξεις του επικού έργου «ο λαός εναντίον του τυράννου» που ξεκίνησε στην Τυνησία, συνεχίστηκε στην Αίγυπτο και τώρα διαδραματίζεται στην Υεμένη, το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Φυσικά, ακόμη και όταν οι πρώτες πράξεις είχαν κάποιο σχετικά αίσιο τέλος, με την αποπομπή των τυράννων, αυτό οφειλόταν στην ανοχή του στρατού (που ελέγχεται από τις ΗΠΑ), ο οποίος την επέτρεψε! Γι' αυτό και τα καθεστώτα ακόμη παραμένουν...

Ομως, η περίπτωση της Λιβύης δεν αποτελεί καν πράξη του ίδιου έργου, όπως συστηματικά εξαπατούν τις τελευταίες εβδομάδες τη διεθνή κοινή γνώμη τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ, για τους παρακάτω λόγους:

Πρώτον,διότι το καθεστώς της Λιβύης προέκυψε από στρατιωτικό πραξικόπημα του 1969, όταν ο Καντάφι, επικεφαλής μικρής ομάδας άλλων αξιωματικών, που είχαν όμως τη μαζική υποστήριξη του λαού της Λιβύης, ανέτρεψε το ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς (του οποίου οι σημερινοί «επαναστάτες» επανέφεραν τη σημαία!), ακριβώς όπως πριν είχαν ανατρέψει οι νασερικοί αξιωματικοί στην Αίγυπτο το αντίστοιχο εκεί ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς. Ο στόχος ήταν ο ίδιος: να επιβάλουν ένα εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς, το οποίο όμως στη Λιβύη μετεξελίχθηκε σε μια προσωποπαγή παρωδία άμεσης δημοκρατίας. Αντίθετα, τα καθεστώτα των διαδόχων του Νάσερ στην Αίγυπτο (Σαντάτ, Μουμπάρακ), όπως και του Μπεν Αλι στην Τυνησία, ήταν πελατειακά καθεστώτα της Δύσης που καταπρόδωσαν τον παλαιστινιακό αγώνα στους σιωνιστές και ενσωμάτωσαν τις χώρες στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Δεύτερον, διότι όλα αυτά τα χρόνια το κανταφικό καθεστώς συνέχιζε να παίζει εθνικοαπελευθερωτικό ρόλο, υποστηρίζοντας κινήματα όπως το παναφρικανικό, το αντιπυρηνικό, τον IRA, μέχρι αυστραλέζικα συνδικάτα, οδηγώντας το εγκληματικό καθεστώς Ρίγκαν να φθάσει μέχρι το βομβαρδισμό της Λιβύης. Την τελευταία δεκαετία, όμως, το καθεστώς έκανε μια -σαφώς οπορτουνιστική- στροφή προς τη Δύση, ανοίγοντας σε ένα βαθμό την οικονομία στις πολυεθνικές και συμμαχώντας με την εγκληματική υπερεθνική ελίτ στον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», με προφανή στόχο να αποτρέψει τη μετατροπή της χώρας σε Ιράκ, όπως απειλούσαν ανοικτά οι εκπρόσωποί της.

Τρίτον, διότι παρά τη στροφή αυτή, το καθεστώς όχι μόνο δεν ξεπούλησε στις πολυεθνικές τον εθνικό πλούτο της χώρας, αλλά και βελτίωσε σημαντικά το επίπεδο ζωής του λιβυκού λαού, σε βαθμό μάλιστα πολύ μεγαλύτερο από πλουσιότερα πετρελαιοπαραγωγά πελατειακά κράτη, όπως η Σαουδική Αραβία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Λιβύη, ήδη από τη δεκαετία του 1990, είχε μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και υψηλότερα ποσοστά εγγραμμάτων και φοίτησης (επομένως και δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης κατά τον ΟΗΕ) από τη Σαουδική Αραβία και φυσικά από τις γειτονικές (μη πετρελαιοπαραγωγικούς) χώρες Τυνησία και Αίγυπτο1.

Τέταρτον, διότι η Λιβύη είναι ακόμη μια κοινωνία που θεμελιώνεται στις φυλές2, οι οποίες εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό ρόλο. Ετσι, όταν στα μέσα Φεβρουαρίου, με την ευκαιρία των λαϊκών εξεγέρσεων στις γειτονικές Τυνησία και Αίγυπτο, ξέσπασαν οι πρώτες διαδηλώσεις στη Βεγγάζη, τις οποίες το καθεστώς προσπάθησε να καταστείλει, οι φυλές που ήταν εχθρικές στο καθεστώς Καντάφι ξεσηκώθηκαν, καλώντας το στρατό να τις υποστηρίξει -πράγμα που έκαναν πολλοί αξιωματικοί από τις φυλές αυτές.

Στη Λιβύη, επομένως, δεν έχουμε, όπως στις προαναφερθείσες εξεγέρσεις, ένα λαό που σχεδόν σύσσωμος στρέφεται κατά του τυράννου: από τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα μέχρι τη μεσοαστική «νεολαία του Ιντερνετ». Αντίθετα, έχουμε από την αρχή έναν εμφύλιο πόλεμο, όπου, όπως στη Γιουγκοσλαβία, η υπερεθνική ελίτ υποστηρίζει παντοιοτρόπως τη «δική της» πλευρά που έσπευσε ν' αναγνωρίσει πριν καν επικρατήσει. Δηλαδή, τις φυλές που εδράζονται κυρίως στην ανατολική Λιβύη, που μαζί με τους ισλαμιστές (οι οποίοι αντιπαθούν το κοσμικό καθεστώς) και τη «νεολαία του Ιντερνετ» αντιπαρατίθενται στις προσκείμενες στον Καντάφι φυλές που εδράζονται κυρίως στη δυτική Λιβύη, στα λαϊκά στρώματα που έχουν ωφεληθεί από το καθεστώς, στους παναφρικανιστές και αυτούς που εμπνέονται ακόμη από τα εθνικοαπελευθερωτικά ιδεώδη.

Ο στόχος της νέας εγκληματικής εκστρατείας της υπερεθνικής ελίτ είναι ο ίδιος όπως στο Ιράκ: η ουσιαστική αποδιάρθρωση της χώρας, ώστε, έπειτα από «αλλαγή καθεστώτος» που θα αντικαταστήσει το αναξιόπιστο (για την υπερεθνική ελίτ) καθεστώς του Καντάφι με ένα γνήσιο πελατειακό καθεστώς, θα οδηγήσει στην περιέλευση του εθνικού πλούτου στα χέρια των πολυεθνικών της υπερεθνικής ελίτ, για την «αξιοποίησή» του...

* Για την πλήρη εκδοχή του άρθρου βλ. http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

1. UN, Human Development Report 1997 & Human Development Report 2005, Table 1

2. Ali Chibani, «How Gaddafy used Libya's tribes», Le Monde Diplomatique (March 2011)
Ελευθεροτυπία» της 12/3/2011.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Η νέα πολεμική θηριωδία της Νέας Τάξης...

Από τον Θύμιο Παπανικολάου
Η Λιβύη αυτή τη φορά είναι το θύμα της νέας πλανητικής θηριωδίας. Μια πολεμική θηριωδία στα ίδια κλασσικά πρότυπα του χολιγουντιανού υπερθεάματος…
Τα αυτοκρατορικά κέντρα προπαγάνδας, οι δήμιοι του πλανήτη και οι πολύχρωμοι λακέδες τους σπεύδουν να επικαλύψουν και να εξωραΐσουν τον πολιτικό χαρακτήρα της πράξης, παρακάμπτοντας την ουσία και μετατοπίζοντας το όλο ζήτημα στο «δικτάτορα» και «αιμοσταγή» Καντάφι.

Το ανδρείκελο , ο πρωθυπουργός μας και κάποιοι άλλοι με τις ταμπέλες του «προοδευτικού» δηλώνουν και «ικανοποίηση» για την...
πολεμική επέμβαση κατά του Καντάφι, στο όνομα, όπως πάντα της σωτηρίας του λαού της Λιβύης!!!
Δεν χάνουν απλώς το δάσος πίσω από το δέντρο (αυτό ισχύει μόνο για τους «χρήσιμους ηλίθιους»), αλλά ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ανασύρουν τα επιλεγμένα «επιχειρήματα» από το οπλοστάσιο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας: Τα γνωστά περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και «απαλλαγής» του λαού της Λιβύης από το «σφαγέα» Καντάφι.
Το ίδιο έργο το έχουμε δει και στη Γιουγκοσλαβία, και στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν: Με διφορούμενα, στρεψοδικίες, δικολαβίες, «ουδετερότητες» (λογική των «ίσων αποστάσεων») και γλοιώδεις ηθικολογίες μετατοπίζουν το ζήτημα από τη νεοταξική κακουργία (το πλανητικό έγκλημα) στο «έγκλημα» των εθνικών δικτατόρων.
Έτσι συντάσσονται, οι «ευαίσθητοι της δημοκρατίας», ευθέως ή εμμέσως με τη Νέα Τάξη, στα μεγάλα εγκλήματα της ιμπεριαλιστικής πολεμικής κτηνωδίας.
Ας θυμηθούμε το τι έγινε με τους θηριώδεις ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς της Σερβίας. Οι νεοφιλελεύθεροι και οι «αριστεροί» σφουγγοκωλάριοι ήταν που με το δόλιο τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων» («ούτε με το ΝΑΤΟ, ούτε με το Μιλόσεβιτς») ασχολιόντουσαν την ώρα που το ΝΑΤΟ μετέτρεπε τη Σερβία σε καπνίζοντα ερείπια με τα … «εγκλήματα» του «δικτάτορα» Μιλόσεβιτς.
Με τα ίδια σοφίσματα καθαγίαζαν τον ολοκληρωτικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράκ (δύο φορές) και κατά του Αφγανιστάν. Με τα ίδια τενεκεδένια λεκτικά σχήματα εκβίαζαν τον κυπριακό λαό να πει ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν.
Το να ακροβατείς όμως ανάμεσα στη θηριώδη πλανητική ιμπεριαλιστική κακουργία και τους τοπικούς «δικτάτορες» μοιάζεις σαν να θέλεις να καθαρίσεις τους πολέμους από τους δικτάτορες και όχι την ανθρώπινη ιστορία από τον πόλεμο.
Το να ακροβατείς ανάμεσα στην πλανητική ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και τα «ειδικά» εγκλήματα των «εθνικών καθεστώτων», δεν εξισώνεις απλώς το γενικό με το ειδικό (το αίτιο με το αποτέλεσμα), αλλά απομονώνεις τα συγκεκριμένα «εθνικά ζητήματα» και τα καθιστάς ιδιαίτερα ηθικά προβλήματα, ανεξάρτητα από τα προβλήματα των γενικών ιμπεριαλιστικών συνθηκών που τα γεννούν, τα τρέφουν και τα αναπαράγουν.
Έτσι χάνεις το δάσος πίσω από το δέντρο και καθαγιάζεις το ιμπεριαλιστικό έγκλημα με εξισώσεις και αναθεματισμούς κατά των «συγκεκριμένων» εγχώριων εγκλημάτων.
Αυτή όμως η σχηματική λογική που ακροβατεί ανάμεσα στο γενικό και το ειδικό και που αντιπαραθέτει το ένα έγκλημα με το άλλο δεν έχει καμιά σχέση με τη διαλεκτική σκέψη.
Είναι η τυπική σκέψη των λογιστικών συμψηφισμών. Είναι ένα ιδιοτελές ιμπεριαλιστικό σόφισμα που συγκαλύπτει και επικαλύπτει το ουσιώδες: Τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου, τον πλανητικό ολοκληρωτισμό και τον εφιάλτη της νέας ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας.
Και είναι αυτό το ουσιώδες (δηλαδή ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του πολέμου και ο νέος αυτοκρατορικός φασισμός που επελαύνει), που καθορίζει την αγωνιστική θέση και όχι τα «συγκεκριμένα» περιστατικά, όπως οι «δικτάτορες» Μιλόσεβιτς ή Σαντάμ ή Καντάφι.
Το να μπερδεύουμε τη δικτατορία της Νέας Τάξης και την ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία με τα «εθνικά» δικτατορικά καθεστώτα όχι μόνο δεν κάνουμε κανένα αγώνα εναντίον της Νέας Τάξης, αλλά, ιδιοτελώς, εξωραΐζουμε τους διεθνείς γκάνγκστερ και τους εξισώνουμε (στην καλύτερη περίπτωση) με τα έθνη και τις χώρες που θέλουν να εξαφανίσουν ή με τα «ελαττώματα» των ηγετών τους.
Εξισώνουμε το θύμα με το θύτη και αθωώνουμε κυριολεκτικά το ιμπεριαλιστικό κράτος-δικτάτορα, μετατοπίζοντας το ζήτημα στον εθνικό δικτάτορα!!!
Ο Καντάφι είναι σαρξ εκ της σαρκός της διεθνούς ιμπεριαλιστικής κακουργίας, η τζίφρα τους σε εθνικό επίπεδο, όπως το δικό μας ανδρείκελο είναι η τζίφρα τους στην Ελλάδα.
Το να επικροτεί κανείς την πολεμική θηριωδία κατά της Λιβύης, με οποιοδήποτε πρόσχημα ή με το να μένει ουδέτερος, το γεγονός αυτό, πολιτικά σημαίνει ότι δικαιώνει και νομιμοποιεί την αποτρόπαια στρατηγική της Νέας Τάξης κατά των λαών. Δικαιώνει και νομιμοποιεί όλους τους μύθους και τα προπαγανδιστικά οχήματα του πλανητικού εγκλήματος.
Επικαλύπτει και αποκρύπτει ότι σήμερα, με ανθρωπιστικά προσχήματα, οι δήμιοι του πλανήτη έχουν κηρύξει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο κατά της ανθρωπότητας με στρατηγικό όπλο την «τρομοκρατία» και την πολεμική ισοπέδωση των εθνών και των λαών.
Το τι είναι ο Καντάφι είναι το δευτερεύον. Αλλά ό,τι και να είναι αυτό είναι υπόθεση του λαού της Λιβύης.
ΠΟΤΕ δεν μπορεί να δεχτούμε ως τιμωρούς και προστάτες των λαών τους διεθνείς γκάνγκστερ.
Αυτό το ουσιαστικό πραγματάκι διαφεύγει από από κάποιους που αυτοχαρακτηρίζονται «προοδευτικοί» και «αριστεροί».
Και όχι μόνο αυτό. Αλλά συγκαλύπτουν το έγκλημα του αυτοκρατορικού κράτους-δικτάτορα και τους εφιαλτικούς σχεδιασμούς του: Την πλανητική κατοχή της Λιβύης.
Οι διεθνείς φονιάδες δεν νοιάζονται ΔΙΟΛΟΥ για το λαό της Λιβύης. Κερδοσκοπούν πάνω στη διάσωση δήθεν του λαού και την απαλλαγή του από το «δαίμονα» Καντάφι, για να τον λεηλατήσουν ακόμα πιο άγρια και να μετατρέψουν τη Λιβύη σε καθαρό προτεκτοράτο τους.
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά των λαών και της ανθρωπότητας επενδύονται και χρωματίζονται πάντα με «φιλολογίες» και γλυκερές ηθικολογίες περί «δημοκρατίας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»…
Διαβάστε περισσότερα...